WRAP Training start 5 februari

Wat is WRAP?
WRAP (Wellness Recovery Action Plan) is een persoonlijk plan voor herstel. WRAP helpt om weer grip te krijgen op je leven, als dat door ingrijpende gebeurtenissen is ontregeld. Samen met andere cursisten ga je stap voor stap aan de slag om je WRAP vorm te geven. Bij elke stap worden ideeën uitgewisseld. Stichting Perceval, in samenwerking met Pit & Co, bieden deze WRAP aan in een groep van acht tot tien mensen. We komen acht maandagmiddagen bij elkaar. De WRAP groep wordt ondersteund door ervaringsdeskundige facilitators die zelf ook een herstelproces hebben doorgemaakt.

Kracht
De cursus richt zich op kracht in plaats van klacht door uit te gaan van hoop, persoonlijke verantwoordelijkheid, persoonlijke ontwikkeling, opkomen voor jezelf en steun geven en krijgen. Dit zijn kernbegrippen van herstel. Het plan is gebaseerd op wat een cursist goed doet.

Groepsgevoel
Werken aan de WRAP in groepsverband heeft een grote meerwaarde. Je bedenkt samen wat voor jou nodig is om goed te kunnen werken.  Door in groepsverband ervaringen uit te wisselen, leer je van elkaar. Samen kom je tot prachtige ideeën, die inpasbaar zijn in je leven. Ervaringen van anderen kunnen steunend en inspirerend zijn.

Onderdelen van WRAP zijn: Gereedschapskoffer voor een goed gevoel, Dagelijks onderhoud, Triggers en Actieplan, Vroege Waarschuwingstekenen en Actieplan, Signalen van Ontsporing en Actieplan, Crisisplan, Postcrisis Plan. De WRAP is in Amerika ontwikkeld door Mary Ellen Copeland, een ervaringsdeskundige.

Voor wie?
Als je wilt werken aan jezelf nadat je een ingrijpende verandering hebt doorgemaakt in je leven. Wanneer vind jij dat het goed gaat met jezelf en hoe zorg je dat het goed blijft gaan?

Waar, wanneer en wie?

Vrijwilligersacademie, Keizersgracht 340.

Maandagmiddag van 15.15-17.30 uur. De eerste bijeenkomst is op 5 februari 2024. We komen acht keer bij elkaar. De laatste bijeenkomst is op 25 maart.

Facilitators: Milou Vervaart, Pit & Co (06-54761067) en Grietje Keller, stichting Perceval (06-28449392)

Aanmelden: milou.vervaart@mentrum.nl

Zie ook: www.pit-co.nl

Verslag All the beauty and the bloodshed – 11 oktober in Filmhuis Cavia

Omdat op 7 oktober het grote retrospectief, getiteld ‘This will not end well’, van Nan Goldin’s werk in het Stedelijk Museum geopend werd, hadden wij op 11 oktober de documentaire ‘All the beauty and the bloodshed’ geprogrammeerd. 
Voor een deel is de indrukwekkende en inspirerende film een portret van Nan Goldin als activist: we zien de 69-jarige kunstenaar demonstreren met de leden van de door haar opgerichte actiegroep PAIN. Goldin richt haar pijlen vooral op de vele musea die gulle giften accepteerden van de Sackler-familie, zonder vragen te stellen over de herkomst van het geld. Met hun donaties kochten de steenrijke Sacklers aanzien en prestige — witwassen, noemt Goldin het. De naam Sackler stond jarenlang op de gevels van topmusea als het Louvre in Parijs en het Metropolitan en Guggenheim Museum in New York.
Daarnaast gaat de film van Laura Poitras over leven en werk van Goldin. Een overvol leven is het, eigenlijk veel te veel voor één documentaire. 
Goldin groeide op in een keurige Amerikaanse buitenwijk, in een milieu dat zo beklemmend was dat het de ondergang betekende van haar oudere zus. Nan Goldin vond een alternatieve familie in de undergroundcultuur van New York en werd een van de bekendste chroniqueurs van die wereld vol artistieke buitenbeentjes. In ogenschijnlijk ongepolijste foto’s, die ze als diashows vertoonde, legde Goldin alles vast: verslaving, liefde, seks, geweld, kunst, ziekte. De aidsepidemie decimeerde haar vriendenkring.
De rode draad in ‘All the beauty and the bloodshed’, op het filmfestival van Venetië bekroond met de Gouden Leeuw, is het doorbreken van taboes. Het bewaren van de verkeerde geheimen maakt mensen kapot, zegt Goldin – ze zag het zelf gebeuren bij haar zus. Verlies is een terugkerend thema in de film, maar strijdbaarheid net zo goed: Goldin is een vechter pur sang, een kunstenaar die niet alleen vastlegt, maar ook verandering in gang zet.

Het nagesprek was inspirerend en ging over het omgaan met psychische en fysieke kwetsbaarheden (één van der ervaringsdeskundigen in het panel worstelde met beide), het verschil tussen de Verenigde Staten en Nederland (m.b.t. mentale gezondheid en de rol van de farmaceutische industrie en de overheid) en verschillende vormen van activisme. Ervaringsdeskundige Sanne wist ons te vertellen dat Extinction Rebellion juist op die dag (11 oktober) landelijke acties had uitgevoerd bij de Rabobank, dat zich graag duurzaam voordoet, maar al decennialang miljarden in megastallen, kunstmest, landbouwgif en de veevoederindustrie investeert, met als gevolg wereldwijde natuurverwoesting, dierenleed, schending van mensenrechten en een enorme uitstoot van broeikasgassen.
En de Rabobank sponsort onder andere het Stedelijk Museum in Amsterdam, waarmee wij een kortingsactie hadden georganiseerd: geïnteresseerden konden tot 5 november met 50% korting naar de Nan Goldin expositie. Een interessante vraag die daaruit voortvloeide, was: hoe blijf je trouw aan je principes?

Westbeach Filmfestival: Mijn vader is een vliegtuig

Donderdag 21 september om 20.30 bij de Sloterplas

Met trots laten we weten dat we de openingsfilm met bijbehorend voorgesprek organiseren bij het Westbeach Filmfestival op donderdag 21 september. 

West Beach (Film) Festival wil de verbindende factor zijn waardoor buurtbewoners op een laagdrempelige manier met elkaar in contact komen en blijven.

Sinds 2004 wordt het festival geproduceerd door OutdoorCinema, samen met Stichting Out of Office samen met een team van buurtbewoners (het West Beach Lab) en een professioneel projectteam.

West Beach (Film) Festival biedt dagelijks een filmvoorstelling en een afwisselend programma met kunstdisciplines als muziek, theater, kookkunst, spoken word, beeldende kunst en meer.

West Beach vindt dit jaar plaats van woensdag 20 september t/m zondag 24 september.

Mijn vader is een vliegtuig is een verfilming van de debuutroman die regisseur Antoinette Beumer schreef over haar vader, die in een psychiatrische instelling zat, en de angst om zelf ook de grip op de realiteit te verliezen.

In de film volgen we Eva – gelukkig gezinnetje, drukke baan, controlfreak – die het verleden lang van zich af heeft weten te houden. Ze herinnert zich gewoonweg amper iets van haar jeugd. Ook haar moeder zweeg; want ‘vergeten is een zegen’. Na haar dood ontdekt Eva dat haar vader, die ze sinds haar jeugd niet meer zag, een heel andere man was dan ze zich herinnerde. De ontdekkingen die ze doet plaatsen haar steeds meer buiten haar eigen werkelijkheid en haar gezin en baan raken steeds meer op de achtergrond.

Kosten: Pay as you like.

Het festivalterrein is naast het Sloterstrand, Noordzijde 41, nabij jachthaven De Duikelaar. 

Kom op tijd, want vol is vol. 

Film in de Boomsspijker: Nola

Zaterdag 23 september om 19.00

Een documentaire over Daniëlle (24) en haar psychosociale hulphond in opleiding, Nola. Daniëlle kampt met psychische problemen en heeft veel vormen van therapie geprobeerd, maar niks heeft echt geholpen. Een hulphond ziet ze als laatste redmiddel. Het is haar hoop om te kunnen herstellen en de draad van haar leven weer op te kunnen pakken.

De film duurt 20 minuten. Daarna is er nog een andere docu. De maker is aanwezig en we gaan in gesprek over hulphonden. 

De vertoning is een initiatief van Filmlokaal i.s.m. studenten van het AMIR project en stichting Perceval. Vooraf is er een maaltijd. 

Aanmelden kan hier.

Kosten: 3 euro

De Boomsspijker, Recht Boomssloot 52 in Amsterdam. 

Jason in Studio/K

Woensdag 27 september 19.00 in Studio/K

Stichting Perceval organiseert samen met Studio/K in Amsterdam-Oost weer een documentaire met nagesprek. Dit keer gaan we ‘Jason’ vertonen. 

Jason (22) neemt het tijdens zijn intensieve traumatherapie op tegen de demonen uit zijn verre en nabije verleden. Maar hij is niet alleen slachtoffer, Jason gebruikt zijn ervaringen ook om ervoor te zorgen dat anderen niet hoeven te ondergaan wat hij heeft meegemaakt. 

Regisseur Maasja Ooms toont de ingrijpende gevolgen en psychische effecten van een traumatische jeugd in dit derde en laatste deel van haar trilogie over de Nederlandse jeugdzorg.

Na afloop praten we met twee ervaringsdeskundigen van Expex over hoe het is om terecht te komen in de jeugdzorg. 

Tickets kun je hier bestellen

Kosten: Regulier €12,-, Cineville- Gratis, met stadspas 1 euro

Studio/K, Timorplein 62 Amsterdam-Oost

Hoofdfilm oktober: All the Beauty and the Bloodshed

 Op woensdag 11 oktober 19.00 in Filmhuis Cavia

Nan Goldin, wereldberoemd fotograaf, overleefde ternauwernood een overdosis Oxycontin en wist af te kicken. Sinds die tijd strijdt ze tegen de Amerikaanse familie Sackler, eigenaar van farmaciebedrijf Purdue Pharma, dat met agressieve marketingcampagnes een verslavend medicijn aan de man bracht. En met het geld musea sponsort… 

De rode draad in ‘All the Beauty and the Bloodshed’ is het doorbreken van taboes. 

Nagesprek over activisme. 

Kosten: Pay what you can what you like

Aanmelden (het kan druk worden) kan hier

Adres: Van Hallstraat 52-I Amsterdam

Too Mad to Be True, 28-29 mei 2023 in Gent

Op zaterdag 28 mei gaven Grietje en Sanne een presentatie op de conferentie Too Mad To Be True II, dat in het teken stond van de beloftes en nadelen van ‘het eerstepersoonsperspectief’. De conferentie, georganiseerd door Wouter Kusters (Stichting Psychiatrie en Filosofie) en Jasper Feyaerts (Universiteit Gent), vond plaats in Museum Dr. Guislain in Gent, gevestigd in het in 1856 gebouwde psychiatrisch ziekenhuis op het terrein van wat nog altijd in gebruik is als een psychiatrische zorginstelling. Een groot aantal sprekers en bezoekers hadden zelf ervaring met gekte, en in veel presentaties werd er gesproken vanuit eigen ervaring in combinatie met verschillende (geestes- en mens)wetenschappelijke invalshoeken. Ook werd er aandacht besteed aan de intersecties van gekte met andere maatschappelijke assen van verschil en onderdrukking. Zo was er een keynote presentatie van autistisch filosoof Robert Chapman over klassebewustzijn in relatie tot de gekkenbeweging en antipsychiatrie. Mad scholar en religiewetenschapper Richard Saville-Smith gaf een vermakelijke lezing over Jezus en Taylor Swift als mogelijke ‘mad icons’. In parallelle sessies vonden kortere presentaties plaats over uiteenlopende onderwerpen als psychedelica en psychoses, representaties van zelfbeschadiging in jeugdseries, autisme, wat biomedische ethiek kan leren van Mad Studies, kraambedervaringen en post-natale psychose en peer-support. Zo was de conferentie een goede ontmoetings- en uitwisselingsplek voor uiteenlopende ervaringen, ideeën en mogelijke nieuwe contacten en initiatieven.

Grietje presenteerde een hoofdstuk uit haar boek in wording over Mad Studies in Nederland. Ze legt daarin uit waarom identiteitspolitiek volgens haar een geschikte strategie is voor de gekkenbeweging. Ze geeft een overzicht van argumenten en bezwaren tegen identiteitspolitiek en de manieren waarop die weerlegd kunnen worden. Daarbij maakt ze gebruik van inzichten uit Vrouwenstudies en de vrouwenbeweging. Dit leidt tot een voorstel voor de toepassing van identiteitspolitiek onder de voorwaarden van ‘strategisch essentialisme’ (geen enkele identiteit als vaststaand zien), intersectionaliteit (bewust zijn van geprivilegieerde identiteiten en de interactie tussen verschillende identiteiten die in één persoon aanwezig kunnen zijn) en bondgenootschap tussen mensen met verschillende identiteiten en verschillende privileges. 

Sanne sprak over de mogelijkheid van het innemen van een ‘gek’ en ‘belichaamd’ standpunt in hun eigen rol als onderzoeker naar de praktijk van rentherapie voor depressie. Volgens de standpunttheorie moet de kennis die nodig is om een onderdrukkend systeem te veranderen, vanuit gemarginaliseerde groepen zelf komen. Een kritische fenomenologie van het lichaam bekijkt hoe maatschappelijke structuren de mogelijkheid van bewegen beperken en het lichaam in bepaalde normatieve richtingen stuurt. Rentherapie voor depressie wordt doorgaans begrepen vanuit ideeën over gezonde leefstijl en gezond gedrag, maar ook als een manier om opnieuw ‘in beweging te komen’ wanneer depressie je ‘op de bank’ houdt. Dit is een ‘common sense’ benadering die niet goed aansluit bij wat het betekent om je depressief te voelen en je door de buitenwereld te bewegen. Een ‘gek en belichaamd’ standpunt gaat uit van de ervaring van depressie die ontstaat in de sociaal-politiek context van een wereld die drukt, overweldigt, beangstigt en waarmee de verbinding verbroken voelt, en waarin bewegen, vooruitkomen, zin ervaren onmogelijk lijkt. De vraag is dan hoe een (ren)therapie eruit zou zien wanneer die vanuit deze uitganspositie wordt ontworpen. Deze zou in elk geval ruimte bieden voor het ervaren en onderzoeken van ‘negatieve emoties’ en zorgen als zinvolle aanwijzingen voor oriëntatie.

Sanne is tijdens de conferentie ook geïnterviewd voor de podcast In de bovenkooi, een tweewekelijkse podcast van Laura Keulartz en Rosa Rooduijn over filosofie en psychiatrie. In de Bovenkooi wijdt een aantal afleveringen aan de conferentie. De eerste afleveringen staan al online, en zijn hier te vinden.